|
|
Wspinaczka
(wyciąg z: Kletterführer Zittauer Gebirge und andere Klettergebiete Sachsens, Sportverlag Berlin 1993)
Góry Żytawskie, znajdujące się na samym końcu południowo-wschodniej Saksonii, wyróżniają się od pozostałego terenu Łużyc Górnych.
 We wszystkich częściach bogato zalesione, odznaczają się swoimi stromymi ścianami, szczelinowatymi skałami piaskowcowymi oraz kręglami fonolitowymi o pięknych kszstałtach, których stopione skały przebiły pierwotną jednolitą powierzchnię piaskowcową podczas okresu trzeciorzędowego i stanowią teraz najwyższe szczyty gór (Lausche 793 m, Hochwald 749 m). Te wulkaniczne procesy jednocześnie podgrzały i utwardziły ościenne piaskowce, które się częściowo przy następującym stygnięciu rozprysły w kształty słupów, co też jeszcze dzisiaj można zobaczyć na „organach” („Orgel”) w kamieniołomach kamieni młyńskich w Jonsdorfie.
Cały region Gór Żytawskich uznany jest jako rezerwat przyrody. Liczne odosobnione formacje skał, wśród nich też skały do wspinaczki, są pod szczególną ochroną (Kelchstein, Wielkie i Małe Organy (Große und Kleine Orgel), skała Zakonnice (Nonnenfelsen) i inne). Na południe od Jonsdorfu znajduje się rezerwat przyrody „Jonsdorfer Felsenstadt”, który sięga aż po granice państwa.
 Piaskowce tych gór tak jak te Wyżyny Dieczyńskiej są osadem morza kredowego północnych Czech z okresu środkowego i górnego turonu. Na zachodniej stronie terenu od Jonsdorfu można też znaleźć geologicznie młodsze warstwy z okresu koniaku. Właściwości tych skał jednak się różnią. Tylko w niewielu miejscach znajduje się normalny, średnioziarnisty piaskowiec, podczas gdy piaskowiec gruboziarnisty, zawierający więcej żwiru zajmuje większą część przestrzeni . Częściowo otaczaki , prawie wyłącznie kwarc, są ułożone w słabych, od piaskowca odgraniczonych pasmach a częściowo magazynowane równomiernie, bez ostrych odgraniczeń w średnio- i gruboziarnistym piaskowcu.
Bardziej niż w Wyżynie Dieczyńskiej widać ukształtowania poprzez wpływy trzeciorzędnego wulkanizmu: silne skrzemionkowanie przede wszystkim w części północnej gór oraz częste występowanie kory żelaznej na całym obszarze nadają piaskowcu wyjątkowej twardości oraz ostrości. Mocne czerwone zabarwienie skał, szczególnie w okolicach Oybinu, wynika z silnego przebicia się wodorotlenku żelaza.
 Jako oddzielny obszar do wspinaczki w Górach Żytawskich uznawany jest Weißbachtal (w północno-wschodnim kierunku od Lückendorfu), kocioł Oybiński ze swoją obwódką oraz region przy Jonsdorfie. Z w sumie 88 szczytów do wspinaczki, tylko nie wiele osiąga wysokość ponad 30 m. W całkowitym krajobrazie Gór Żytawskich skały do wspinaczki odgrywają raczej podrzędną rolę, pomimo że niektóre imponujące formacje skał jak np. różowe kamienie (Rosensteine), bliźniacy przy górze Oybin (Zwillinge am Berg Oybin) i skała zakonnic (Nonnenfelsen) się wyróżniają. W kierunku wschodnim od Weißbachtalu te skały do wspinaczki ciągną się dalej na terenie Republiki Czeskiej.
|
